این سایت سعی دارد سایت های برتر سراسر ایران را معرفی کند ما با نمایش دادن پیش نمایشی از سایت، کاربران را به دیدن کامل مطالب سایت های معرفی شده دعوت میکنیم فلذا هیچ لینک، عکس، و متنی از سایت های معرفی شده کپی نمیشود.

    اقوام آریایی از چند سال پیش و از چه منطقه ای به ایران مهاجرت کردند و در کجا ساکن شدند

    دسته بندی :
    1. پشتوک
    2. مطالب سایت

    مهدی

    بچه ها کسی جواب رو میدونه ؟

    اقوام آریایی از چند سال پیش و از چه منطقه ای به ایران مهاجرت کردند و در کجا ساکن شدند را از این سایت دریافت کنید.

    مهاجرت آریایی‌ها به فلات ایران

    مهاجرت آریایی‌ها به فلات ایران

    از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

    مهاجرت هندواروپاییها از استپ اوراسیا (سبزدشت بزرگ)، واقع در جنوب روسیه و ورود به منطقه فلات ایران و جایگیری به عنوان اقوام ماد، پارس، کوچ‌نشینان‌پارت

    مهاجرت آریاییان به فلات ایران یک فرضیه پیرامون چگونگی مهاجرت اقوام ایرانی‌تبار به داخل و در درون فلات ایران است که اولین بار توسط کریستین سن و گیرشمن مطرح شد.

    خاستگاه[ویرایش]

    تاکنون دو فرضیه رقیب برای خاستگاه مردمان هندواروپایی به ویژه شاخه‌ای که به اروپا رسید مطرح شده‌است:

    فرضیه نخست، فرضیه آناتولیایی نخستین بار از سوی کالین رنفریو در ۱۹۸۷ میلادی پیش کشیده شد. فرضیه آناتولیایی خاستگاه این مردمان را به جوامع کشاورز پس از نوسنگی در آناتولی ارتباط داده و زمان مهاجرت را در حوالی هزاره هفتم پیش از میلاد دانسته‌است. این مردمان حرکت خود را به سمت غرب و اروپا آغاز و در نهایت با جابجایی جمعیتی منجر به شکل‌گیری جوامع بعدی عصر برنز اروپا شدند.[۱]

    فرضیه دوم، فرضیه کورگان ریشه اروپاییان را در استپ‌های شمال دریای مازندران و دریای سیاه در استپ پونتیک دانسته و معتقد است که این رمه‌داران در ۴۵۰۰ سال پیش با سه موج مهاجرت عمده، به اروپای شمالی و غربی رسیده و به تدریج همراه با درجاتی از امتزاج ژنی جایگزین جمعیت‌های بومی ساکن در اروپا شدند. این رمه‌داران که به فرهنگ گورچالی (فرهنگ یامنا/قبور خاکی) موسوم هستند همان گویشوران زبان‌های پیش از هندواروپایی دانسته شده‌اند.[۲]

    مهاجرت نخست هندواروپائیان[ویرایش]

    محدوده حضور فرهنگ گورچالی در هزاره چهارم (پیش از میلاد) به عنوان یکی از نامزدها برای شناسایی سرزمین اصلی هندواروپایی به شمار می‌آید.

    فرهنگ گورچالی یا فرهنگ یامنا به عنوان فرهنگی از مردمان هندواروپایی اولیه در دوران متاخر خود یعنی پیش از جدا و پراکنده شدن هندواروپاییان دانسته می‌شود. محدوده حضور فرهنگ گورچالی نیز به عنوان یکی از نامزدها برای شناسایی سرزمین اصلی هندواروپاییان به شمار می‌آید.[۳]

    در هزارهٔ دوم پیش از میلاد واقعهٔ مهم آسیای غربی، ظهور عناصری از تبار هندواروپایی در میان اقوام بومی بود. هندواروپائیان زادگاه خود را که اغلب استپ اوراسیا (سبزدشت بزرگ) واقع در جنوب روسیه بود احتمالاً بر اثر فشار اقوام دیگر تَرک گفتند و به دو دسته تقسیم شدند.

    یک دسته دریای سیاه را دور زده پس از عبور از بالکان و بُسفُر به آسیای کوچک درآمده و با اقامت در میان ملل آسیایی تبدیل به عنصر غالب شدند و اتحادیهٔ هیتیان را به وجود آوردند.

    شعبهٔ شرقی هندوایرانی در سمت شرق دریای خزر حرکت کرده، یک دسته که ظاهراً مرکب از افراد جنگجویی بود از راه قفقاز تا انحنای رود فرات پیش راند و با هوریان بومی ممزوج گردید و پادشاهی میتانی را تشکیل دادند.[۴] سنگ‌نبشتهٔ میتانی، بازمانده از سدهٔ چهاردهم پیش از میلاد، باستانی‌ترین سند مکتوب زبان‌های هند و ایرانی است و از لحاظ زبان‌شناسی تاریخی و نیز از لحاظ تاریخ مهاجرت تیره‌های آریایی به آسیای میانه و ایران و هند اهمیت بیش از اندازه دارد. مجموعهٔ قراین حاکی از این است که میتانی‌ها قبیله‌ای از اقوام آریایی بودند که پیش از جدایی هندیان و ایرانیان از آنان جدا شده و به میانرودان آمده و در آنجا سلسلهٔ شاهی بنیان افکنده‌اند.[۵]

    اقوام آریایی[ویرایش]

    نواحی اطراف دریاچه بالخاش خاستگاه فرهنگ آندرونوو

    اصطلاح تازهٔ هندوایرانی و لقب باستانی آریایی بر گروه‌های قومی-زبانی معینی از اقوام گوناگون هند و اروپایی زبان اطلاق شده‌است که زمان دراز در جنوب شرقی زیستگاه هندواروپائیان در ناحیه‌ای که از شرق به دریاچه بالخاش و از غرب به نواحی غربی ولگا گسترش داشته، کنار یکدیگر می‌زیسته‌اند. آنان زبانی تقریباً واحد و دین و آئینی ساده و تا حد زیادی هماهنگ داشته‌اند. آریائی‌ها یا هندوایرانیان مرکب از سه دستهٔ مهم بودند:

    مردم هندوآریایی: که سرانجام رهسپار سرزمینی گشتند که بعدها نام هند گرفت.

    اقوام ایرانی‌تبار: آن‌ها در آغاز رهسپار ایرانویج یا ناحیهٔ خوارزم شدند. نکته‌ای که باید به آن توجه داشت اینست که این گروه در اواخر هزارهٔ سوم پیش از میلاد، قبل از مهاجرت کلی به احتمال قوی در همسایگی شرقی شاخهٔ هندی و به‌طور عمده در شرق ولگا و شمال رود اورال می‌زیستند.

    سکاها:این گروه به غیر از زبان تقریباً در بقیهٔ جوانب زندگی با شاخهٔ هندی و ایرانی تفاوت داشتند. زیستگاه اصلی این گروه در اواخر هزارهٔ سوم پیش از میلاد در جناح شرقی سرزمین هند و ایرانی‌نشین، یعنی در کناره‌های بالخاش تا مشرق و شمال ناحیهٔ اقوام ایرانی بوده‌است.[۶]

    فرهنگ آندرونوو[ویرایش]

    فرهنگ آندرونوو و تمدن آمودریا در استپ‌ها و واحه‌های آسیای مرکزی به اقوام «هندوایرانی» شناخته شدند که احتمالاً در اواخر هزاره چهارم را اوایل هزار سوم قبل از میلاد، در استپ‌های آسیای مرکزی از اقوام هندواروپایی جدا شدند و به سمت نواحی آسیای مرکزی جنوبی و افغانستان حرکت کردند. این اقوام پس از سکونت در منطقه ای که بر حسب سنت و روایت اوستا و ریگ‌ودا (متون باستانی اقوام هندوایرانی) به نام اَریانم وَئِجَه (Airyanəm vaējō) شهرت دارد، در حدود اواخر هزاره دوم و اوایل هزاره اول پ م هم‌زمان با عصر برنز متأخر از یکدیگر جدا شدند و در مسیرهای جداگانه ای وارد سرزمین هند و فلات ایران شدند.[۷]

    مسیرهای احتمالی اقوام ایرانی[ویرایش]

    منطقه ماد، پارس و پارت در امپراتوری ماد. گیرشمن در مورد مسیر مهاجرت مادها و پارسیان در داخل فلات ایران می‌نویسد، گروهی که بعدها موسوم به ماد شدند از ماوراءالنهر به سوی شمال خراسان کنونی و گرگان، تپه حصار سیلک و گیان درآمد و دیگری که بعدها موسوم به پارس شد، پس از مدتی اقامت در جنوب افغانستان و وادی هیرمند به سوی داخل نجد، سیستان، کرمان و پارس تا مرز عیلام گسترش یافت.

    منبع : fa.wikipedia.org

    مهاجرت قوم آریایی به ایران

    مهاجرت قوم آریایی آریا ها قومی گله دار بودند که در فاصله زمانی میان ۱۸۰۰ تا۱۵۰۰ سال پیش از میلاد مسیح از هند تا بالکان پراکنده بودند. مدارک موجود نشان می

    مهاجرت قوم آریایی به ایران

    فوریه 7, 2019

    /۰ دیدگاه /در مهاجرت قوم آریایی به ایران /توسط admin

    مهاجرت قوم آریایی به ایران

    آریا ها قومی گله دار بودند که در فاصله زمانی میان ۱۸۰۰ تا۱۵۰۰ سال پیش از میلاد مسیح از هند تا بالکان پراکنده بودند. مدارک موجود نشان می دهد مسیر مهاجرت قوم آریایی ها از شمال ایران به سمت جنوب بود وطبق تحقیقات می توان گفت آنها به زبانی از ریشه هند و اروپایی سخن می گفتند . آن دسته از این قوم که  راه جنوب شرقی را درپیش گرفتند وارد سرزمین هند و شاخۀ دیگر بسوی مغرب ایران سرازیر شدند ؛ ولی در کوههای زاگرس متوقف نشدند و به مهاجرت ادامه دادند و اقوام در دل فلات را مقهور خویش ساختند .

    مسیر مهاجرت قوم آریایی ها به ایران

    جامعۀ آنها مشتمل برسه طبقه یعنی ، اشراف ، مردم عامه و بردگان بود . در مورد باورهای دینی ، تشکیلات و آیین های ویژه ای نداشتند . رسم اسب داری و سوارکاری و شکار خاص خاندان اشراف بود.  قوم ماد Medes یک قوم آریایی از نژاد هند و اروپایی بود . آتروپاتس یا آتروپاته نامی است که بر روی ماد آتروپاتن گذاشته شد . نخستین دولت ائتلافی ماد در سال ۷۰۵ پیش از میلاد تشکیل شد که نخستین دولت سلطنتی آریایی در جهان بود . « رقیه بهزادی – آریاها… ص۸»

    عباس قدیانی در کتاب تاریخ فرهنگ و تمدن ایران در مورد مهاجرت قوم آریایی ها چنین می گوید : ایرانیان و هندیان پیش از آنکه در سرزمین ایران و هند سکنی گزینند ، با یکدیگر می زیستند . عصر با هم زیستی ایرانیان و ودائیان  را بنا به کتاب ودا که قدیمی ترین کتاب های آریایی است عصر ودائی گویند . قدیمی ترین قسمت کتاب   ودا « ریگ ودا» نام دارد . ریگ ودا در عصری سروده شده که آریاهای ایرانی و هندی با هم می زیستند و یا تازه ازهم جدا شده بودند . در ریگ ودا به مسکن اصلی آریاهای ابرانی و هندی اشاره شده و از آن به آریا ورته ( یعنی چراگاههای آریا) یاد گردیده است .

    ق ، ائریاناوئجا جایی بوده که رود (وانگوهی و دائی تیک) از آنجا می گذشته و یکی از کوههای آن سرزمین کندراس نام داشته است  . محققان معاصر رود ( وانگوهی درای تا) را با اکسوس یا جیحون یکی می دانند و گویند تاعصر ساسانی کلمۀ وانگوهی به شکل پهلوی خود در مورد جیحون بکار می رفته است . رودخانۀ دوم که بندهش آمده همان دراگا است که آنرا با رودخانۀ زرافشان امروزی یا به احتمال قوی با رود سیحون که به قول سرپرسی سایکس در قدیم آرانگ گفته می شده در اوستا ( رنگه) تطبیق می کند . بنابراین ایرانویچ در سرزمین بین سیحون وجیحون و دامنه های جبال هندوکش واقع بوده است . بنابه تحقیقات گیگر آلمانی و کشفیاتی که در نیمۀ قرن اخیر در ازبکستان نزدیک سمرقند بعمل آمده ، محققان مزبور محل ایرانویچ را در فرغانۀ علیا دانسته اند . بعضی از دانشمندان تاریخ این مهاجرت را در حدود ۲۰۰۰ سال پیش از میلاد می دانند . راجع به این که آریاها پس از ورود به فلات ایران چگونه منتشر شدند ، بنابه نوشتۀ  وندیداد این ممالک شانزده گانه خط سیر آنها بوده است .

    ۱- ائیریان وئجه  ۲- سوعده (سغد)  ۳- مورو (مرو)  ۴- باخذی ( باختر)  ۵- نیسایه ( در حوالی سرخس یا نیشابور ) ۶- هرای وی ( هرات )  ۷- وای کرته   ( کابل)   ۸- اوروه ( طوس یا غزنه ) ۹- وهرگان ( گرگان )  ۱۰- هرهواتی ( رخج در جنوب افغانستان )  ۱۱- ای تومنت ( وادی هیرمند ) ۱۲- رگه ( ری) ۱۳- شخره یا چخره ( شاهرود ) ۱۴- ورنه ( صفحۀ البرز یا خوار ) ۱۵- هپته هندو  ( پنجاب هند )  ۱۶- ولایاتی که در کنار رود رنگه واقع بوده است .  «عباس قدیانی : تاریخ فرهنگ ، ص۸۳»

    نمونۀ مُهر آریاها پس ازمهاجرت قوم آریایی ها

    گیرشمن می گوید از آنجا که آریایی ها قبایل دامداری بودند ،  در حدود ۲۰۰۰ سال پیش از میلاد مسیح که احتمالاً بدلیل خشکسالی هایی که بصورت مکرر استپ های اروسیا را تهدید می کرد ، برای یافتن سر زمینهای جدید ، دارای چرا گاههای بهتر به تدریج از یکدیگر جدا شدند . ( گیرشمن ۱۹۵۴- ۷۶) گیمبوتاس علت مهاجرت آنها راناشی از افزایش جمعیت و ثروت (بویژه احشام) ، اختراع گردونه و ارابه جنگی و استفاده از اسب برای سواری می داند. ( گیمبوتاس ۱۹۷۰ – ۱۹۱)

    گریسولد معتقد است که شواهد حاکی از آن است که در حدود ۲۰۰۰ سال قبل از میلاد هندو آریایی ها از سرزمین اصلی خود حرکت را آغاز کردند .  آنها در مسیر خود از بخش شرقی ایران به شمال افغانستان نفوذ کردند و پس از آن با گذر از کوههای هندوکش ، میان ۱۷۰۰ تا۱۳۰۰سال پیش از میلاد مسیح ، به منطقۀ پنجاب وارد شدند و اقوام بومی را شکست دادند و کم کم به سمت جنوب پیش رفتند « گریسولد : ۱۹۸۷ : ۳۵،۳۶»

    عباس قدیانی در کتاب خود بنام تاریخ ، فرهنگ و تمدن ایران می گوید :

    آریایی ها سرزمینی را که وارد آن شده بودند ، ایران نامیدند که به معنی سرزمین آریایی ها می باشد . آنها شامل سه گروه بزرگ ماد ، پارس و پارت بودند . مادها در غرب ، پارس ها در جنوب و پارت ها درشمال شرقی فلات ایران ساکن شدند . این سه گروه از آن پس به نام ایرانیان نامیده شدند .

    ایرانیان تا مدت ها به زندگی کوچ نشینی و دامداری ادامه دادند . گروهی از آنان که در نواحی کوهستان زندگی می کردند ، در تابستان به نواحی مرتفع کوهها و در زمستان به دامنۀ کوهها می رفتند . گروهی دیگر که در دشت ها زندگی می کردند ، زمستان را در نواحی مرتفع جنوبی و تابستان را در نواحی شمالی می گذراندند . کمبود بارندگی و طولانی بودن فصل های گرم سال و نیز وضع جغرافیایی ایران به آنان امکان می داد تا همچنان زندگی دامداری را ادامه دهند . اما با گذشت زمان ، رفته رفته به اهمیت کشاورزی نیز پی بردند ؛ بطوری که کم کم شیوۀ زندگی آنها به ترکیبی از دامداری و کشاورزی تبدیل شد .

    پس از مدتی زرتشت در میان ایرانیان پیدا شد و آئینی جدید آورد . او مردم را به پیروی از اهورامزدا و جنگ با اهریمن دعوت می کرد . زرتشت پیامبر ایران باستان است و پیروان او را زرتشتی می نامند . کتاب مقدس زرتشتیان اوستا نام دارد .

    منبع : taghvimetarikh.com

    آریایی ها چه کسانی بودند و از کجا به ایران مهاجرت کردند؟

    آریایی‌ها جزو اولین اقوامی بودند که از دشت‌های آسیای میانه به جغرافیای ایران مهاجرت کردند و در ایران ساکن شدند. - کجارو

    خانهگردشگریتاریخی و فرهنگی

    آریایی ها چه کسانی بودند و از کجا به ایران مهاجرت کردند؟

    زهرا آذرنیوش

    پنجشنبه، ۲۸ مرداد ۱۴۰۰ ساعت ۱۸:۰۵

    اشتراک گذاری

    آریایی‌ها جزو اولین اقوامی بودند که از دشت‌های آسیای میانه به جغرافیای ایران مهاجرت کردند و در ایران ساکن شدند.

    آریایی‌ها از اقوامی هستند که به ایران مهاجرت کردند. برای بررسی دوره آریایی‌ها باید نگاهی به ریشه و زبان آن‌ها داشت. عنوان قوم آریا در ابتدا برای نژاد بزرگی به نام هندواروپایی‌ها به کار می‌رفت. دسته‌هایی از هندواروپایی‌ها، بعد از یک مرحله مهاجرت، از قوم اصلی خود جدا شدند و با عنوان هندوایرانی مدتی را با هم می‌گذرانند و سپس در یک مهاجرت دیگر عده‌ای به‌سمت جغرافیای ایران و دسته‌ای دیگر راهی هند می‌شوند. آریایی‌هایی که به ایران مهاجرت می‌کنند عنوان اولین سلسله مهاجر به ایران را از آن خود می‌کنند. درباره واژه آریایی، مفهوم و بار قومی یا جغرافیایی آن، اختلاف نظر بسیار است.

    آنچه باید درباره آریایی ها بدانید:

    مفهوم واژه آریایی جغرافیای آریایی‌ها مهاجرت آریایی‌ها ایرانویچ در اوستا

    طبقه‌بندی در جامعه آریایی

    فرهنگ آریاها

    حکومت‌داری آریایی‌ها در ایران

    مفهوم واژه آریایی

    واژه آریا، از واژه‌هایی است که در متون سانسکریت و اوستایی به کار برده شده است. این نام در گذشته برای همه اقوامی که ریشه هندواروپایی داشتند به کار می‌رفت. بعدها اندیشمندان عمومیت این نام را به تمام اقوام هندواروپایی اشتباه دانستند. دانشمندان علم زبان‌شناسی وجود واژه آریا در متن‌های سانسکریت و اوستایی را نشانی بر این موضوع، قلمداد کردند که این واژه، مختص اقوام هندوایرانی بوده است. هندوایرانی‌ها که عنوان آریا را دارند، در طول هزاره سوم پیش از میلاد، به جغرافیای فلات ایران و شبه قاره هند کوچ کرده‌اند.

    واژه آریا، واژه‌ای هندوایرانی است که به قومی دین‌مدار(ایمان آورده) اطلاق می‌شد

    گراردو نیولی از پژوهشگرانی است که روی نژاد آریا کار کرده است. به اعتقاد او واژه آریا تنها در بین ایرانیان، برای یک قوم به کار رفته است. نیولی معنی واژه آریا را یک مفهوم مذهبی می‌داند که در معنای «ایمان‌آورده» به کار رفته است. دیاکونوف دیگر پژوهشگر باستانی بر این عقیده است که واژه آریا از کلمه ایران گرفته شده و در زبان سانسکریت، سرزمین اقوام هندوایرانی بوده است و کاربرد این نام را برای اقوام هندواروپایی دارای بار غیرعلمی ذکر کرده است. با این توضیح مشخص می‌شود واژه آریا برای اقوام هندوایرانی بیشترین کاربرد را داشته است.

    منبع عکس: نامشخص

    جغرافیای آریایی‌ها

    تحقیقات نشان داده است که واژه آریایی در بین غیرایرانیان، بیشتر بار دینی دارد. برخی از پژوهشگران بر این گمان بوده‌اند که واژه آریا نشان‌دهنده جغرافیا یا تبار است؛ اما بررسی متون تاریخی غیرایرانی نشان می‌دهد که از این واژه برای نشان دادن یک قوم یا گروه با اعتقادات خاص، استفاده شده است؛ حتی برخی واژه انیران را در معنی بی‌دینان به کار برده‌اند.

    اگر واژه آریایی را از منظر زبان‌شناسی مورد بررسی قرار دهیم، متوجه می‌شویم که واژه «ار» از واژه‌های پهلوی است که معنی مومن می‌دهد و صورت جمع آن «اران» است. از این‌رو، «اران» را مومن و انران را غیرمومن معنا می‌کنند (در زبان پهلوی پیشوند اَن یا اَ نفی است). از دیدگاه نیولی واژه ایران و انیران که در شاهنامه آمده است، در معنی دین‌داران و بی‌دینان یا زرتشتیان و غیرزرتشتیان هم به کار رفته است. طبق نظر نیولی، واژه آریا و برگرفته از آن ایران، ابتدا در مفهوم یک قوم به کار می‌رفته و با گذر زمان و مهاجرت این قوم، معنای سرزمین به خود گرفته است.

    سرزمین قوم آریا در وندیداد، ایران‌وئجه و در متون پهلوی، اِران‌شهر ذکر شده است

    اوستا بهترین منبع برای اطلاع از اقوام آریایی است. اوستا از پنج بخش تقسیم شده است. وندیداد یکی از بخش‌های اوستا است که جغرافیای آریایی‌ها را به تصویر کشیده است. در فرگرد اول وندیداد از ایران‌وئجه (Airiianəm vaēǰō) سخن به میان آمده است که در فارسی میانه همین عنوان را با واژه «اران‌شهر» نشان داده‌اند. این واژه در متون سانسکریت با عنوان آریاورته (Āryāvarta) به مسکن آریایی‌ها در شمال هند اشاره می‌کند.

    مهاجرت آریایی‌ها

    آریایی‌ها با زبان هندوایرانی گفتگو می‌کردند و زبان، دین و ساختار اجتماعی مشترک داشتند. این قوم پس از مهاجرت از هم جدا شدند و دسته‌ای به‌سمت ایران و دسته‌ای دیگر راهی هند شدند. یادآوری این نکته ضروری است که این قوم یک بار پیش از آن نیز در هزاره چهارم پیش از میلاد از اقوام هندواروپایی جدا شده بودند. اقوام هندواروپایی در استپ‌های جنوب روسیه بودند که در دوره‌ هزاره چهارم به‌دلیل افزایش جمعیت، اختراع گردونه و وسایل جنگی، با ثروتی که به دست آورده بودند، به جهات مختلف کره زمین مهاجرت کردند. مهاجرت اقوام هندواروپایی گستره‌ای از هند تا ایرلند را در بر می‌گرفت. یک دسته از اقوام هندواروپایی، شاخه آریایی یا هندوایرانی بودند که در آسیای مرکزی در حدود سغد و خوارزم ساکن شده و زندگی خود را ادامه دادند.

    دسته‌ای از آریایی‌‌ها در چند مرحله مهاجرت از خاستگاه خود به ایران آمدند و باستان‌شناسان در مشاهدات خود آثار مهاجرت آن‌ها را ثبت کرده‌اند

    برخی از باستان‌شناسان، قوم آریایی را با فرهنگ آندرنو در منطقه جنوب سیبری تطبیق داده‌اند. فرهنگ آندرنو مربوط به هزاره دوم پیش از میلاد است. آریایی‌های هندوایرانی به‌دنبال یافتن چراگاه‌های بیشتر از هم جدا شدند و با کوچ‌های پی‌درپی از شرق دریای خزر و بخشی نیز از غرب و از سوی قفقاز به فلات ایران مهاجرت کردند. با جدایی و مهاجرت این قوم، روابط اقتصادی آن‌ها نیز با هم کمتر شد و با ساکن شدن در جغرافیای جدید، زبان مشترک آن‌ها نیز به‌تدریج متحول شد.

    منبع : www.kojaro.com

    میخواهید جواب یا ادامه مطلب را ببینید ؟
    مهدی 18 روز قبل
    4

    بچه ها کسی جواب رو میدونه ؟

    برای پاسخ کلیک کنید