این سایت سعی دارد سایت های برتر سراسر ایران را معرفی کند ما با نمایش دادن پیش نمایشی از سایت، کاربران را به دیدن کامل مطالب سایت های معرفی شده دعوت میکنیم فلذا هیچ لینک، عکس، و متنی از سایت های معرفی شده کپی نمیشود.

    برای انتقال پیام به شنونده یا خواننده از چه چیزی استفاده میشود

    دسته بندی :
    1. پشتوک
    2. مطالب سایت

    برای انتقال پیام به شنونده یا خواننده از چه چیزی استفاده میشود را از سایت پشتوک دریافت کنید.

    محتوای کتاب فارسی هفتم دوره متوسطه اول (بخش ششم)

        بخش ششم : فارسی پایه هفتم

       در بخش مهارت های خوانداری می باید به ویژگی های گفتاری و آوایی زبان فارسی همچون لحن، تکیه، آهنگ و دیگر خرده مهارت ها به طور مناسب توجه شود.

    جمله : دارای معنی کامل است. هنگام سخن گفتن یا نوشتن، برای انتقال پیام به شنونده یا خواننده از جمله استفاده می شود. انواع جمله : پرسشی، امری، عاطفی و خبری. هر کدام از این جمله ها با لحن و آهنگ مناسب خود بیان می شوند. فعل، بخش اصل معنای جمله و انتقال دهنده پیام است. بنابراین فعل مهم ترین بخش هر جمله است.

      ویژگی های مشترک واژه های هم خانواده : 1- ریشه یا حروف اصلی آنها یکی است. مثلا در گروه ( فهم – مفهوم- مفاهیم )ریشه آنها فهم است. 2- از نظر معنی، واژه های هر دسته معنای نزدیک به هم دارند.

      املا در دوره اول متوسطه شامل دو بخش است : متن املا به صورت تقریری/ فعالیت هایی که هدف تقویت املا و درست نویسی دارند.( غلط انداختن در متن ). راه های تشخیص شکل درست املای کلمه ها : توجه به معنا /دقت در رسم الخط رایج زبان/ در املای کلمات مرکب، نوشتن هر دو شکل جدانویسی و سر هم نویسی درست است. مانند : خوش حال – خوشحال / کتاب خانه – کتابخانه/ در املا از خط تحریری شکسته استفاده نشود. بهتر است در املا نشانه های نگارشی رعایت شود. در شکل نوشتاری کلماتی همچون « خواهر، خواستن، خوش، خواهش و..» حرفی وجود دارد که خوانده نمی شود. به خاطرسپردن شکل املایی آنها از نکات مهم املایی است.

      هرگاه بخواهیم مقصود خود را بیان کنیم از « زبان » استفاده می کنیم : ( به شما جوانان این ملت می گویم) اما وقتی بخواهیم همان مقصود و منظور را زیباتر و تاثیرگذارتر بگوییم از « ادبیات » بهره می گیریم : ( به شما جوانان به عنوان فرزندان عزیز و پاره های دل این ملت می گویم)

       نهاد : به کلمه هایی که معمولا در ابتدای جمله می آیند و انجام کاری و یا داشتن حالتی به آنها نسبت داده می شود نهاد گویند.

      «نرگس آمد» : «آمد» انجام کاری را نشان می دهد. اگر بگوییم «آمد» می پرسند:« چه کسی آمد؟»

    « هوا سرد است» : فعل جمله صفت و حالتی را نشان می دهد یا صفت و حالت مورد نظر به کسی نسبت داده می شود. « سرد است» چه چیزی سرد است؟

      در جمله « علی آمد» و « مریم رفت» تنها با اضافه شدن نهاد به فعل، معنی جمله کامل می شود اما معنی جمله های « حسین میوه را خورد» و « مینا نامه را خواند» با نهاد تمام نمی شود. وقتی بگوییم : «خورد» شنونده می گوید : چه چیزی را خورد؟ بنابراین برای تمام شدن معنی جمله لازم است بخشی به فعل اضافه شود. این بخش که معمولا با کلمه« را» به کار می رود، مفعول است.در زبان فارسی معیار امروز « را » نشانه مفعول است.

      گروهی از فعل ها مانند «خرید» و «داد» علاوه بر نهاد و مفعول بخش دیگری می گیرند به این بخش که برای کامل شدن معنای جمله آمده است متمم می گویند« رامین کیف را از بازار خرید» کلمه هایی مانند « از، به،در، و..»قبل از متمم به کار می روند و نشانه متمم ( حرف اضافه) هستند.

      به فعل هایی مانند : « شد- است- بود» که برای نسبت دادن چیزی به چیزی به کار می روند و وقوع کاری را نشان نمی دهند، فعل اسنادی می گویند.

      هنگام نوشتن فعل های ماضی سوم شخص جمع، مراقب باشیم که آنها را به شکل صحیح نوشتاری بنویسیم. مانند : خوردند به جای خوردن.

      به کلمه هایی که در جمله های اسنادی به نهاد نسبت داده می شود، مسند می گویند.چای سرد شد. سرد به چای نسبت داده شده است.

      فعل مهم ترین جزء جمله است و ویژگی هایی دارد که یکی از آنها زمان است. « نوشت» بر زمان گذشته (دیروز) و« می نویسد» بر زمان حال (امروز) و « خواهد نوشت» بر زمان آینده دلالت دارد.

      ویژگی دیگر فعل، شخص است. منظور از شخص این است که فعل جمله را گوینده، شنونده یا شخص دیگری انجام می دهد. من و ما (گوینده- اول شخص)/ تو و شما (شنونده- دوم شخص)/او و آنها ( شخص دیگری- سوم شخص)/ اول شخص، دوم شخص و سوم شخص می تواند مفرد و یا جمع باشد.

      کلمه هایی مانند : «من، او، شما ،... م ، تان و..» که به جای اسم می نشینند، ضمیر نام دارند. کلمه ای که ضمیر به آن بر می گردد مرجع ضمیر نامیده می شود. ضمیر ها دو نوع اند : گسسته ( به طور مستقل به کار می روند. مثل : من ، تو ، او..)پیوسته (مستقل نیستند و به واژه های دیگر می چسبند : -َم/-َت / -َش /-ِمان / -ِتان / -ِشان/

      هر فعل شش ساخت دارد. به صورت های مختلف فعل، ساخت یا صیغه می گویند. در ساخت زمان حال، علاوه بر بن فعل و شناسه، جزء« می» به ابتدای فعل اضافه می شود. بن یا ریشه فعل، بخش ثابتی است که در همه ساخت ها تکرار می شود. از روی فعل، شخص، شمار و زمان فعل را می توان دریافت. در ساخت زمان گذشته یا ماضی یک جزء ، ثابت است که بن فعل نام دارد. جزئی که به بن فعل اضافه شده است و در شش ساخت متفاوت است، شخص و شمار فعل را نشان می دهد. به این جزء شناسه می گویند. مانند : نوشت+م

      به کلمه هایی مانند : شستن، رفتن، دیدن ...مصدر می گویند. چنانچه حرف«ن» را از آخر این کلمه ها ، حذف کنیم بن ماضی به دست می آید.

      داستان نویسان با استفاده از تخیل و آوردن شخصیت های غبر انسان، ذهن ما را وا می دارند تا شبیه آنها را در جامعه و اطراف خود پیدا کنیم. این گونه داستان ها را داستان های رمزی و نمادین می گویند. مانند آدم آهنی که احساس نداشت و شاپرک که مهربان و با عاطفه بود(درس آدم آهنی و شاپرک)

      تنوین در کلمه هایی مانند اصلاً به شکل « اً » نوشته می شود و به صورت «–َن » خوانده و شنیده می شود.

      برخی از کلمات در گفتار دچار تغییرات تلفظی می شوند اما در نوشتن شکل مکتوب و نوشتاری آنها باید مورد توجه باشد. مانند : اجتماع ، مجتمع و...

      واژه های ساده ، یک قسمت (جزء) دارند مانند : صیاد ، شباب، آسیب و کلاغ و واژه های غیر ساده از دو یا چند قسمت ساخته شده اند و بیش از یک جزء دارند مانند : بیمناک ، کتاب ها ، کتابخانه ، گل فروشی ، بزرگ تر...

      به کسی که ترجمه می کند مترجم می گویند. مترجم باید با دو زبان یعنی زبانی که از آن ترجمه می کند و زبانی که به آن ترجمه می کند کاملا آشنا و مسلط باشد. مترجمان هنگام ترجمه از منابعی مانند فرهنگ لغت ، دایره المعارف ، فرهنگ نامه و ... استفاده می کنند.

        کلماتی همچون « بلیت – اتو- توس – اتاق- قورباغه....» واژه هایی هستند که گاهی به صورت « بلیط- اطو- طوس – اطاق-غورباغه» نیز نوشته می شوند اما شکل اول مناسب تراست.

      قالب قطعه : شعری است که در آن به پند و اندرز و مسایل اخلاقی و اجتماعی می پردازند و مصراع های دوم همه بیت های آن، هم قافیه هستند.

        هرگاه نویسنده بخواهد به چیزی تاکید کند، آن را تکرار می کند. این تکرار آگاهانه، بر تاثیر سخن می افزاید. شاعران از تکرار برای زیبا سازی و تاثیر گذاری شعر استفاده می کنند. حتی گاه به تکرار یک بیت در شعر می پردازند.

       در برگردان شعر به نثر، قسمت های مختلف شعر جا به جا می شود و فعل در پایان جمله قرار می گیرد اما در شعر، فعل ممکن است در اول بیت بیاید. این جابه جایی در شعر و نثر ادبی بر زیبایی سخن می افزاید.

      کلمه های مخفف (کوتاه شده) معمولا به همان صورتی که تلفظ و شنیده می شوند باید نوشته شوند.

       بعضی از کلمه ها دو املایی اند یعنی به دو شکل نوشته می شوند. مانند : جرئت – جرا ت / هیئت- هیات/

      تلفظ کلماتی مانند عیسی، موسی، مصطفی و...متفاوت از شکل نوشتاری است و صدای «آ» می دهند و باید به همین شکل نوشته شوند.

     « گزاردن» به معنای ادا کردن و به جا آوردن و« گذاردن» به معنای نهادن و قرار دادن است.

      بهتر است هنگام شنیدن نشانه های اختصاری در املا، شکل نوشتاری کامل آنها نوشته شود. مانند : «ص» : صلوات الله علیه.

       این موضوعات را نیز می خوانند :

       شخصیت بخشی / تشبیه/ لحن و شیوه بیان انواع جمله/ زاویه دید داستان / ویژگی های شعر نیمایی در خودآزمایی / قافیه و ردیف / پیام شعر/نوشتن زندگی نامه /   ترکیب وصفی و اضافی

    منبع مطلب : adabiatarak2.blogfa.com

    مدیر محترم سایت adabiatarak2.blogfa.com لطفا اعلامیه سیاه بالای سایت را مطالعه کنید.

    ادبیات پایه هفتم ( دانش های زبانی و ادبی درس اول تا درس پنجم )

    هنگام سخن گفتن یا نوشتن  ، برای انتقال پیام به شنونده یا خواننده  از ترکیب کلمات در زبان استفاده می کنیم که به آن جمله می گویند . 

    جمله دارای بخش هایی است که  معنای کامل دارد مانند : 

    زنگ تفریح را که زنجره  زد                    باز هم در کلاس غوغا شد 

    هریک از بچه ها  به سویی رفت              و معلم دوباره تنها شد 

    بیت های بالا از بخش هایی تشکیل شده است مانند :  ( زنگ تفریح که به صدا در آمد. در کلاس باز هم غوغایی شد . هر یک از بچه ها به سویی رفتند . و معلم دوباره تنها شد ) 

    این بخش ها دارای معنای کاملی هستند و به این بخش ها  جمله  می گویند . 

    در پایان هر جمله نشانه ( نقطه ) گذاشته می شود . 

    نکته زبانی  ( درس دوم )

    شناخت جملات  خبری  ، سوالی ،  امری  ، عاطفی / واژه های هم خانواده 

    جملات در زبان  به چهار دسته تقسیم می شود: 

    1- جمله خبری 

    2- جمله سوالی یا پرسشی 

    3- جمله امری 

    4- جمله عاطفی  

    از صحرا باز می گشتم / به این جمله که خبری را می دهد ؛ جمله خبری می گویند .

    آیا درختان سر سبز باغ و صحرا را دیدی ؟ / به این جمله که با آهنگ و لحن پرسشی مطرح می شود ؛ جمله پرسشی یا سوالی می گویند . 

    به خالق این زیبایی ها بیندیش . / به این جمله که انجام کاری را درخواست و یا خواستی را بیان می کند ؛ جمله امری می گویند . 

    آب ،  جوشش چشمه ها ! / به جمله هایی که احساس ما را به چیزی یا کسی ، نشان می دهد ؛ جمله عاطفی می گویند . 

    در زبان فارسی گروه هایی از واژه ها ویژگی های مشترکی دارند: الف) ریشه یا حروف اصلی آنها یک است . 

    ب) این گروه ها از نظر معنا نزدیک به هم هستند . 

    مانند : طفل، اطفال ، طفولیت 

    فهم ، مفاهیم، مفهوم 

    عجب  ،تعجب ، عجایب 

    که در گروه اول ( طفل)  در گروه دوم ( فهم ) در گروه سوم ( عجب ) حروف اصلی می باشند و ارتباط  معنایی هم با یکدیگر دارند ؛ به این واژه ها ( واژه های هم خانواده ) می گویند .  

    دانش زبانی درس سوم ( فعل  )  ( زبان و ادبیات ) 

    در  جمله ها ،  بخشی است که معنا جمله را کامل می کند ،  که اگر در جمله نباشد مفهوم و معنایی آن جمله ندارد . به این بخش از حمله که انتقال دهنده پیام است ( فعل ) می گویند . 

    فعل مهم ترین بخش هر جمله می باشد . 

    توجه داشته باشید که جمله می تواند از یک کلمه تشکیل شده باشد مانند :

    ( رفت . ) 

    که به ما خبر رفتن کسی یا چیزی را می دهد . ولی گاهی چندین کلمه کنار هم قرار می گیرند اما معنی کاملی ندارند و شنونده منتظر می ماند که مفهوم کلام دریافت نماید مانند :

    همه دانش آموزان با دیدن آن منظره در کلاس درس ( ؟ ) .

    این کلمات مفهوم ندارند چون بخش اصلی جمله وجود نداد و ما با گذاشتن کلمه ( خوشحال شدند ) این کلمات را به یک جمله معنا دار تبدیل می کنیم . 

    همه دانش آموزان با دیدن آن منظره  در کلاس درس خوشحال شدند . 

    پس ( فعل ) بخش  اصلی و مهم ترین قسمت یک   جمله می باشد . 

    دانش زبانی درس چهارم ( نهاد ) 

    نهاد  قسمتی از جمله است که در باره آن توضیح می دهیم و در واقع انجام کاری یا داشتن حالتی به آن نسبت داده می شود .

    مانند : هوا سرد است  .  مریم خوشحال است .   زهرا آمد . 

    در جملات بالا  ( است ،  آمد )  انجام کاری را نشان می دهد و یا صفت و حالتی را به کسی نسبت می دهد و برای تمام شدن معنی جمله به این بخش فعل اضافه شود و به آن  ( نهاد ) می گوییم . 

    پس جمله تشکیل شده از دو بخش ( نهاد و گزاره ) که نهاد صاحب خبر است و خبر هم قسمتی از جمله است که از نهاد خبر می دهد . 

    ( هوا ، مریم ، زهرا ) نهاد است و ( است ، آمد ) خبر می باشد که چون از یک کلمه تشکیل شده و آن هم فعل  است که مهمترین بخش گزاره می باشد . 

    گاهی نهاد حذف می شود و از روی شناسه فعل نهاد را بدست می آوریم . مثلا : 

    به ایران می بالیم .

    سوال می کنیم که چه کسانی می بالند ؟ ( ما ) که از روی شناسه متصل به فعل می شناسیم . که در اصل این جمله اینگونه است که ( ما به ایران می بالیم . ) که ( ما ) نهاد و ( به ایران می بالیم ) گزاره می باشد . 

    توجه کنید که نهاد را در مقابل سوالاتی مانند ( چه کسی ؟ و چه چیزی ؟ ) می شناسیم که از فعل جمله سوال می شود . 

    دانش زبانی درس ششم ( متمم و حروف اضافه ) 

    فعل جمله اصلی ترین بخش جمله است که گاهی با چند کلمه کامل می شود ( نهاد ) و ( مفعول ) را در درس های قبل خواندیم در این درس با ( متمم ) آشنا می شویم .

    متمم  بخشی از جمله است که برای کامل شدن معنای فعل بکار می رود . که کلمه هایی مانند ( از ، در ،  به و و... ) قبل از متمم به کار می رود که نشانه متمم ( حروف اضافه ) هستند . 

    رامین کیف را از بازار  خرید . 

    در این جمله ( رامین ) نهاد  ( کیف را ) مفعول  ( از بازار ) متمم ( خرید ) فعل جمله است . اگر هر کدام از این کلمات قبل از فعل نباشد معنی فعل و جمله ناقص می باشد . 

    منبع مطلب : kelas-majazi.blogfa.com

    مدیر محترم سایت kelas-majazi.blogfa.com لطفا اعلامیه سیاه بالای سایت را مطالعه کنید.

    جواب کاربران در نظرات پایین سایت

    مهدی : نمیدونم, کاش دوستان در نظرات جواب رو بفرستن.

    میخواهید جواب یا ادامه مطلب را ببینید ؟
    مهدی 2 سال قبل
    0

    نمیدونم, کاش دوستان در نظرات جواب رو بفرستن.

    برای پاسخ کلیک کنید